Hoopvol als ik ben, begon ik aan ‘Fietsen met Bob Dylan’, van de Engels-Nederlandse schrijver Bill Mensema. Een interessant thema, omdat Dylan graag fietst tijdens zijn tour (als hij niet in zijn tour-camper zit).En toch, erg enthousiast ben ik er niet over.

Het boek begint met een dialoog, waarin duidelijk wordt dat de ik-persoon een brief wil schrijven aan Dylan. De ‘grootste singer-songwriter van de laatste vijftig jaar’, die ‘door de vinger van God zelf is aangeraakt’. Maar de ik-persoon komt niet verder dan de aanhef.

Pas aan het einde van het boek fietst de ik-persoon, zijn beste vriend en Bob Dylan door het Groningse landschap. De avond daarvoor heeft Dylan een concert gegeven in de Oosterpoort. Als “ik” met Dylan aan een tafeltje zit in een café, vraagt de zanger wat “ik” tegen hem wil zeggen. Nu hij de kans heeft om zijn brief in ‘real time’ uit te spreken, komt er alleen “Bedankt”. Een dankwoord voor alles wat Dylan betekent voor hele generaties.

De brief, het bedankje, de mailtjes van Koos over Dylans leven en werk, dat alles is leuk. Niet heel spectaculair, maar wel herkenbaar. Jammer alleen dat dit niet de core business is van het boek. Tussen de weinige Dylan-alinea’s door gaat het over het werk op een kantoor, vreemd gaan, een knappe collega die lijkt op de acteur George (Clooney?), beslommeringen in het saaie dagelijkse leven en over de actuele stand van zaken in de politiek en economie.

Ook dat is wel leuk, maar lijkt niets toe te voegen aan het fietsen met Dylan. De laatste paar bladzijden, waarin er dan daadwerkelijk wordt gefietst en gepraat met Dylan, compenseren niet de afwezigheid van Dylan in de rest van het boek.

N.a.v. Bill Mensema – Fietsen met Bob Dylan, Uitgeverij Passage Groningen, 2009